Biblioteka Publiczna Gminy Kłobuck im. Jana Długosza

Biblioteka Poleca

Historia biblioteki

Biblioteka Publiczna Gminy Kłobuck im. Jana Długosza.

 

Zachowane dokumenty źródłowe wskazują rok 1922 jako początek działalności Biblioteki Publicznej w Kłobucku. Wcześniej swoje księgozbiory posiadały istniejące w mieście:Towarzystwo Szerzenia Wiedzy Oddział w Kłobucku, Towarzystwo Polskiej Macierzy Szkolnej i Ognisko Nauczycielskie.

Księgozbiory te dały częściowo podstawę Bibliotece Publicznej. Podwaliny pod zbiór biblioteczny stworzył jednakże Feliks Wolski. Jego imię nosiło towarzystwo Biblioteki Publicznej i przedwojenna Biblioteka Publiczna, przypuszczalnie od 1929 roku. Feliks Wolski był sędzią pokoju, osobą publicznego zaufania, a w czasie I wojny światowej członkiem charytatywnej organizacji pod nazwą Komitetu Żywnościowego. W wyniku pierwszych po odzyskaniu niepodległości i wyborów samorządowych, został wybrany do Rady Miejskiej miasta Kłobucka 4 maja 1919r. Pełnił w niej funkcję przewodniczącego dwóch Komisji: Oświatowej i Budowlanej. Biblioteka mieściła się wówczas w suterenie budynku Publicznej Szkoły Powszechnej nr 2. Początkowo nie posiadała licznych zbiorów , w 1927r. Około 1000 książek skatalogowanych, a w 10 lat później 600 tomów. Prawdopodobnie nie otrzymywała stałych dotacji, wiadomo jednak, iż w 1929 r. przyznano jej subsydium w wysokości 200 złotych, a z budżetu miasta na rok 1931 przeznaczono 100 złotych.

 

Kontrolujący bibliotekę w 1937 r. inspektor Samorządu Gminnego, w obecności i przy udziale burmistrza Jana Kozankiewicza oraz sekretarza Zarządu Miejskiego Zygmunta Krupskiego, zalecił w protokóle z lustracji:,,...w celu podniesienia stanu organizacyjnego biblioteki należałoby nawiązać kontakt z p.p. Inspektorem Szkolnym oraz Instruktorem Oświaty pozaszkolnej i jednocześnie korzystając ze wskazówek poczynić kroki w kierunku zwiększenia ilości dzieł”.

Według relacji ustnych, jeszcze przed 1935 rokiem, kierownikiem biblioteki był Mirosław Kupliński, wieloletni pracownik tartaku w Zagórzu, oczytany, wyróżniający się w środowisku inteligencją i wiedzą. Zginął w 1944 roku w obozie koncentracyjnym. Z całą pewnością Biblioteka Publiczna w Kłobucku istniała do wybuchu wojny , o czym świadczy wzmianka w ,,Roczniku społeczno-politycznym” drukowanym w Warszawie, zawierającym informacje o miastach. Przy Kłobucku jest wymieniona Biblioteka Miejska w 1939 r. Liczyła wówczas około 1000 książek skatalogowanych.

We wrześniu 1939 r. kłobuckie biblioteki-publiczna i szkolna, podzieliły los innych polskich książnic. Ich zbiory zostały spalone przez Niemców na środku dziedzińca szkolnego. Uratowana od zniszczenia niewielka część, przechowana była w czasie okupacji w domach prywatnych z narażeniem życia. Potwierdza to relacja naocznego świadka Leszka Krupskiego, który wyniósł z podwórzowej komórki , wskazanej mu przez woźnego i dozorcę aresztu Adama Kazimierza Żaka, dwie skrzynie książek z przedwojennej biblioteki. Ukrył je w swoim domu i domu kolegi Romana Żaka harcerza Baonu Obrony Narodowej. Kilkadziesiąt z nich Leszek Krupski zwrócił w 1944 roku bibliotece w Kłobucku.

Po wojnie, nawiązując do tradycji przedwojennych towarzystw oświatowych, starano się reaktywować przede wszystkim placówki biblioteczne sprzed 1939 roku. Aby umożliwić jak najszybsze ich otwarcie przeprowadzono zbiórki polskich książek.